Een beetje as, een lange eeuwigheid
Het begon met de vorm.
Een scarabee, oud, beschermend, stilzwijgend krachtig. Een vorm die door beschavingen heen heeft gereisd als een symbool van vernieuwing, van leven na leven, en van de zachte waarheid dat wat we liefhebben niet verdwijnt… het transformeert.
Deze scarabee, gesneden uit massief onyx, draagt dat verhaal in zijn gewicht. Onyx is op zichzelf een paradox: hard genoeg om eeuwenlang te overleven, maar toch zacht aan de oppervlakte — glad, afgerond, bijna warm om aan te raken. Het materiaal voelt als een complete tegenstelling:
sterk en delicaat, aards en spiritueel, beschermend en toch uitnodigend.
Binnenin de scarabee rust een symbolische hoeveelheid as. Niet weggestopt, niet opgesloten,
maar veilig bewaard, met waardigheid, in een vorm die weet hoe te beschermen. Dit kleine deel van de overblijfselen werd verdeeld onder de achterblijvers, zodat ieder een stukje van hun verhaal kon meedragen. Wat ze bewaarden was niet alleen as, maar een draad van verbinding geweven in een vorm die al duizenden jaren het hiernamaals vertegenwoordigt.
De scarabee werd een stille metgezel in hun huizen. Een decoratief object voor het oog, een heilige bewaker voor het hart. Geplaatst op een plank, genesteld tussen boeken, rustend in de curve van een dienblad, of zachtjes in de palm van een hand liggend. Zijn aanwezigheid was onmiskenbaar. Een herinnering zonder geschreeuw. Een symbool zonder gewicht in de kamer.
Net als de U-vorm die de basis vormt van For Eturnity, opent de scarabee naar binnen. Als een vat van herinnering, een bewaarder van verhalen, een stille brug tussen werelden. Zijn gladde lijnen weerspiegelen de zachtheid van een herinnerd leven, terwijl zijn stenen lichaam bewaart wat overblijft. Het bevat wat het meest telt: liefde die verlies heeft overleefd, verhalen die weigerden te vervagen, en een stukje van iemand die nooit helemaal verdwenen zal zijn.
Omdat sommige dingen we voorbestemd zijn te dragen, niet als een last, maar als een stille, blijvende zegen.
